Het boek ‘Edges’ van Harry Gruyaert staat bol van meesterlijke foto’s van het alledaagse. Voor zijn lens veranderen de banale en herkenbare zaken in kunstwerken, in dynamische beelden vol kleuren en contrasten.


Zijn foto’s zijn geen serie of documentaire. Iedere foto spreekt voor zich, heeft zijn eigen verhaal. De doorsnee verandert in extravagant. Er is iets dat intrigeert waardoor je blijft kijken. 

De foto’s van Gruyaert zijn opgebouwd in lagen. Meerdere werelden komen zo in een beeld samen. Dit levert contrasten op waardoor de foto’s rijker worden. Je kunt blijven kijken en telkens iets nieuws ontdekken. Als je zijn foto’s aanschouwt is dat ook wat je aantrekt, de wereld wordt getoond zoals je dat niet gewend bent. Het schuurt maar trekt ook aan. 

Daarnaast is Gruyaert een meester met kleur. De wereld is in kleur, kleur is de realiteit. Bij Gruyaert kennen de kleuren een rijke verzadiging, de werkelijkheid wordt wat aangedikt. 

 

 

De titel van het boek is Edges. Dit lijkt wat algemeen maar in het begeleidende essay wordt het al aangegeven. Gruyaert houdt zich niet aan de standaard compositieregels. Hij is de meester die met deze regels breekt. De wereld is zijn onderwerp, en die wereld staat niet stil. Die dynamiek heeft hij proberen te vangen in zijn beelden. En inderdaad, bij de foto’s in dit boek bevinden de elementen die de beelden zo krachtig maken zich vaak aan de randen. Een raak gekozen titel die aangeeft dat je bewust moet kijken. Net zoals Gruyaert dat doet. 

Tekst: Hans Rutten

In onderstaand filmpje gaat Gruyaert in op zijn fotografie (dit gaat niet specifiek over dit boek)

 

 

Geef een reactie