Hoe is het om te leven als je werkelijk niks meer bezit? 

Voor ons is dat bijna niet te bevatten. In India is het voor veel weduwen de realiteit. Er is zelfs een stad voor deze vrouwen. Vrindravan is een stad, zelfs een heilige stad. 

Na het overlijden van de echtgenoot hebben veel weduwen niks meer. Verstoten door familie, vaak zelfs door hun eigen kinderen. Ze zijn weer volledig op zichzelf aangewezen. In hun eigen gemeenschap is geen plaats meer voor ze. Dan is het lastig om te overleven. Een mens kan niet alleen overleven, je hebt anderen nodig. Het maatschappelijke systeem maakt dat ze geen kant meer uit kunnen. Veel vrouwen vertrekken daarom naar Vrindravan. In deze heilige stad staan honderden tempels en wordt Krishna aanbeden. Omringd door duizenden andere vrouwen zijn ze niet meer alleen. Bedelend proberen ze in leven te blijven.

 

 

Fazal Sheikh ging naar deze stad om dit verhaal te vertellen. Het levert een dik boek op waarin hij de sfeer van de stad vangt. Het verhaal start met veel onscherpte waardoor je meteen uit de realiteit wordt getrokken. En dan begint het pas. Van veel vrouwen is een portret gemaakt en hun verhaal is opgeschreven, vaak met schokkende citaten. Bijvoorbeeld moeders die zeggen dat ze hun kinderen nooit meer zullen zien en daar mee kunnen leven. In Krishna hebben ze een nieuwe vader, moeder, zoon en dochter gevonden. 

De portretten worden aangevuld met andere foto’s, meestal detailopnamen. Hierdoor ontstaat een diepere laag. De verschrikkingen die de vrouwen doormaken zijn bijna niet in woorden te vatten. Beelden zeggen hier letterlijk meer dan woorden. 

Op krachtige wijze verteld Fazal Sheikh het verhaal van een overlevingsstrijd waar geen uitweg voor bestaat. Deze vrouwen hebben hun lot letterlijk uit handen gegeven.

Tekst: Hans Rutten

 

 

  • Berichtcategorie:Boeken
  • Bericht reacties:0 Reacties

Geef een reactie