It’s not about cars, het is een leuke titel. Als je door het boek bladert zie je vervolgens alleen maar (delen van) auto’s. Hoezo, dit gaat niet over auto’s??

Je ziet het overal. Een deel van een auto in de voorgrond. Een autoruit als omlijsting in een foto. Of geplaatst aan de zijkant, of in een weerspiegeling. Of de auto komt staat ergens in de achtergrond. De auto’s zijn overal.

Als kijker moet het nu gaan schuren. Die boektitel zou wel eens kunnen kloppen. De auto’s zijn niet het onderwerp van de foto. 

Gruyaert is beroemd vanwege zijn kleurgebruik, hij is een van de grote pioniers van de Europese kleurenfotografie. Door zijn collega Carl de Keyzer wordt hij de “Picasso van de kleurenfotografie” genoemd. Een waar eerbetoon.

In interviews geeft Gruyaert vaker aan dat hij kleurenfotografie veel moeilijker vindt dan zwart-wit. Bij kleur leg je de realiteit vast, het herkenbare. Je moet dus iets extra’s doen om de foto bijzonder te maken. 

Decennia lang al reist hij over de wereld en op al deze plekken heeft hij oog voor het unieke licht en de kleuren. Telkens weer weet hij situaties zo vast te leggen zoals je ze normaal niet bekijkt. 

It’s not about cars is een mooi boek om werk van Gruyaert nader te bestuderen. Het gaat niet om auto’s maar ze zijn wel overal aanwezig. Je kan goed zien hoe de kleuren van de auto’s gebruikt worden in de compositie. Er ontstaat een kleurenpalet die vaak een foto tot een abstractie maken. Het gaat niet alleen om wat je op de foto ziet. De kleuren steken apart af in de foto, donkere partijen  laten kleuren beter uitkomen. Alles heeft een functie in de foto. De kleur is het onderwerp en in het werk van Gruyaert wordt het dagelijkse hierdoor naar een hoger niveau getild. Dat is het oog van de meester. 

Tekst: Hans Rutten

Vind je dit een interessant artikel? Kijk ook eens naar Alex Webb.

  • Berichtcategorie:Boeken
  • Bericht reacties:0 Reacties

Geef een antwoord