In de fotografie van Philip-Lorca diCorcia lopen realiteit en fictie door elkaar heen.

De theatraliteit binnen zijn beelden is zorgvuldig opgebouwd en zijn werk wordt vaak omschreven als filmisch. Maar ze suggereren eerder dan dat ze een volledig verhaal vertellen. DiCorcia’s aandacht voor detail en het werken met semi-ensceneringen is het kenmerk van zijn proces die een generatie aan fotografen heeft beïnvloedt. Zijn typische mix van twee disciplines die ogenschijnlijk niet bij elkaar horen, vloeien door zijn aanpak naadloos in elkaar over. We spreken hier van een cross-over die geschiedenis heeft geschreven!
Vanuit zijn studie liet hij zich inspireren door Phillipe Halsman of Bill Brand; fotografen die in studio’s werkten of ensceneringen maakten. Interessant genoeg zocht hij later een andere weg bij Garry Winogrand en Lee Friedlander, beide straatfotografen met een gericht persoonlijke zoektocht binnen hun eigen werk. In diezelfde periode zien we kleurenfotografie in het autonome gebied opduiken door pioniers als William Eggleston, Stephen Shore en Joel Sternfeld.  Ook DiCorcia koos bewust voor afdrukken in kleur.
Tussen 1990 en 1992 maakte hij de serie ‘Hustlers’.

Mannelijke prostituees die hij benaderde en betaalde voor wat ze vroegen maar om iets anders te doen dan wat ze gewend waren. Nu zouden ze ‘poseren’ in vooraf klaargemaakte ‘foto’ locaties waar flitsapparatuur stond opgesteld. DiCorcia trok de harde realiteit zo de fictie binnen en komt er op een sublieme manier mee weg. Het is alsof hij een complete fotostudio over het ’straatmodel’ heen schuift. Zoals Richard Avedon en Irving Penn de achtergrond veranderden door de context weg te laten, zo vervreemd DiCorcia een wereld die we als ‘normaal’ ervaren.
Na zijn serie ‘Hustler’ duikt hij verder de straatfotografie in en vind de discipline opnieuw uit. Voor zijn series ‘Streetwork’ (1993-‘97) en ‘Heads’ (2000-‘01) monteert hij flitsers aan palen en gebouwen waar mensen langs lopen. In tegenstelling tot andere straatfotografen wil diCorcia niet een morele waarheid prediken of aanzetten tot sociale verandering maar zoekt hij vooral de grenzen op van waaruit onze perceptie begint en eindigt. Of zoals hij het zelf zegt: “Reality has become a parallel universe with photographers returning with different versions of what it truly looks like”.

 

 

 

Geef een reactie