Een dumpplaats voor onze elektronische apparaten in Afrika.

Dit is de plek waar Pieter Hugo (Johannesburg 1976 ) twee jaar aan zijn serie “Permanent Error” heeft gewerkt.

Hugo laat ons een enorme vlakte zien. Hier leven en werken mensen, van ons afval. 

Ondanks het gevaar waar ze dagelijks aan blootgesteld worden proberen ze er het beste van te maken. 

Met documentaire portretten, landschappen en detailopnamen komt de vlakte zelfs tot ‘bloei’, terwijl de giftige dampen bijna uit de foto’s opstijgen.
Bladerend door het boek lijkt er geen einde te komen aan deze stortplaats, het gaat maar door. Dat is ook de kracht van deze serie. Het laat zien dat er een serieus probleem bestaat met dit elektronische afval. Voor de westerse wereld is dit een redelijk onbekend fenomeen. Met zijn Afrikaanse achtergrond neemt Hugo dit onderwerp echter serieus.

De fotografie is zorgvuldig en enigszins afstandelijk. Het lijkt allemaal wel mee te vallen met de problemen. Als je dan verder kijkt gaan zaken opvallen. De bewoonde wereld bevindt zich af en toe ver weg in de achtergrond. Er staan bijna geen oudere mensen op de foto’s, kennelijk wordt je niet oud op deze plek? Kinderen werken ook tussen het afval, naar school gaan is er niet bij en een normale jeugd ook niet. De foto’s zijn soms zelfs mooi, de boodschap is des te meer confronterend. Wij lozen ons afval en anderen mogen het uitzoeken. De serie confronteert de kijker met een maatschappelijk thema en dwingt je bijna om een standpunt in te nemen. Het laat niet onberoerd en zet aan tot nadenken.
Het boek is sober opgezet. Er wordt een standaard lettertype gebruikt, de begeleidende tekst komt hierdoor ook zakelijk over. De feiten spreken voor zich. Meer heeft dit boek niet nodig.

Tekst: Hans Rutten

 

 

  • Berichtcategorie:Boeken
  • Bericht reacties:0 Reacties

Geef een reactie