Raymond Depardon (1942) is een Magnum fotojournalist en heeft in tal van oorlogsgebieden over de hele wereld gewerkt. 

In het laatste deel van zijn carrière heeft zijn fotografie een meer persoonlijke, autobiografische wending genomen maar we gaan terug naar 1980 waar Depardon van The Sunday Times de opdracht kreeg om naar Glasgow te reizen voor een artikel over de rijken en de armen in de stad. De foto’s die hij maakte, zijn nooit gepubliceerd. 

In plaats daarvan bleven zijn sombere maar sympathieke beelden van mensen, die in de achterstandswijken leven en het verval van de stad, meer dan drie decennia wegkwijnen in zijn archieven totdat ze afgestoft werden voor een tentoonstelling en een boek in 2016. 

De foto’s, gemaakt tijdens bezoeken in de herfst en de toen aankomende lente, worden nu geprezen als een uniek fotografisch tijdsdocument van een Glasgow dat grotendeels is verdwenen. 

“Ik vond alles exotisch en begreep niets van wat de mensen zeiden”, vertelt Depardon in een Zoom-interview met Dr Greg Kerr en Dr Paul Melo e Castro van de ‘University of Glasgow’ en Dr Andy Stafford van de ‘University of Leeds’.  Maar hij herinnert zich goed dat ze hartelijk en genereus waren, vooral de kinderen. 

“Ze pakten me bij de hand en namen me mee naar hun wereld”.

Volgens hem was hij als buitenstaander de sleutel tot wat nu wordt gezien als het succes van de foto’s. “Een fotograaf uit Glasgow zou deze foto’s niet maken omdat het zijn dagelijkse wereld zou zijn, maar voor mij was het alsof ik een marsmannetje was die door dit buitenaardse landschap dwaalde.”

De Sunday Times had Depardon vooral de opdracht gegeven foto’s te maken van de meer deftige gebieden en mensen van Glasgow. Een schrijver van de krant die er bekend was nam hem zelfs mee naar een golfclub en de indrukwekkende Victoriaanse eigendommen van de stad. “Maar de foto’s werkten gewoon niet.” Zegt hij

In plaats daarvan dwaalde Depardon in zijn eentje door de armere gebieden en vond een hele andere wereld van verval die wachtte om gesloopt te worden, alcoholisten die languit op de stoep lagen en kleine kinderen die kinderwagens duwden.

Depardon had naam gemaakt in oorlogsgebieden, voornamelijk in Algerije en Tsjaad, maar ook in Vietnam. Glasgow was een welkome afwisseling vol gastvrijheid. En het waren vooral de kinderen die graag met hem in contact wilden komen. Een van zijn favoriete foto’s is deze van een jongetje die huilt voor een rolluik.

Pas in 2016, toen een aantal mensen op de foto’s werden getraceerd, ontdekte hij dat de jongen huilde omdat zijn moeder in het ziekenhuis lag. ‘Dat wist ik toen niet’, zegt Depardon. 

The Sunday Times besloot zijn foto’s uit Glasgow in 1980 niet te publiceren. “Ik had mijn missie om rijk en arm bij elkaar te brengen niet vervuld. “De foto’s waren te simplistisch, te naturalistisch. Niet geschikt binnen het verwachtingspatroon van de krant en haar lezers. 

Hij zegt: “Vandaag, veertig jaar later, hebben deze foto’s interesse omdat het over een een stad gaat die verdwenen is. Een vreemde plek waar mensen natuurlijk en zichzelf waren.”Aan het einde van het interview kondigde Raymond Depardon zijn wens aan om de afdrukken van zijn Glasgow-foto’s te schenken aan het museum van Glasgow. 

Ter gelegenheid van de tentoonstelling en de boekpublicatie produceerde Chris Leslie, een Schotse fotograaf, er een korte film, ‘Present Past: Glasgow in Photographs’. De film reflecteert op de plekken van de foto’s van Raymond Depardon in de geschiedenis van de fotografie van de stad Glasgow. Bijzonder en ontroerend om te zien hoe een stad

 

Dit bericht heeft 3 reacties.

  1. Gunter

    Mooi, terug naar de ware fotografie.
    Dank je wel.

  2. Serge Van De Voorde

    Rakende beelden … Zo zie ik het graag.

Geef een reactie