Met een analoge Rolleiflex 6×6 middenformaat camera vangt de Japanse Rinko Kawauchi natuurverschijnselen in beelden die zich kenmerken van een serene, poëtische kwaliteit, vaak licht van toon en soms in donkere stemming.

Haar onderwerpen variëren van stadsstraten, bloemen en oceanen tot een dood hert liggend aan de kant van een weg. Mensen verschijnen zelden in haar foto’s en steeds krijg je het gevoel dat er in een moment iets te gebeuren staat. 

“Het volstaat niet dat de foto mooi is,” zegt ze. “Als het niet mijn hart beroert, beroert het ook niet een ander hart.” Kawauchi foto’s geven alledaagse onderwerpen een etherische lading, en legt de geheimen van het banale bloot. ‘Her work is almost hallucinatory, yet seem to capture something fundamental about the psychological mood of modern life.” schrijft Garry Badger, fotohistoricus, criticus en mede-auteur (met Martin Parr), in ‘The Photobook’.

 

 

Geef een reactie