Het coronavirus gaat de wereld over. 

Het gaat snel en ook Europa wordt niet overgeslagen. Eerst is er nog aarzeling maar uiteindelijk komt de overheid in beweging. België gaat in een strenge lockdown, op vrijdag  de 13e maart 2020. Plotseling valt het openbare leven stil. Voor Vanfleteren betekent het dat veel opdrachten wegvallen en hij niet meer ver van huis kan reizen. Instinctief besluit hij te gaan wandelen en fotograferen. Hij gaat ook een dagboek bijhouden, Dagboek van een fotograaf. 

We hebben al eerder teksten gelezen van zijn hand. In zijn boek Charleroi hield hij een lofzang op de stad met de prachtige zin: “Ik houd van Charleroi.  Ik kus haar op de mond, ondanks haar stinkende adem.” De rokende industrieschoorstenen en stinkende rivier zie je zo voor je. 

In zijn dagboek gaat hij verder. De openingszin belooft veel: “Als je het licht wilt zien, kijk dan naar de schaduw”. In het dagboek neemt hij ons mee naar de Belgische westkust, zijn thuisbasis. Dit is de regio waar hij opgroeide en nu weer woont. In rijke beeldspraak schrijft hij over zijn ervaringen, zijn donkere kant en zijn angsten. Kijk naar de schaduw in de ziel en zie de kracht van het leven. Vanfleteren haalt overal schoonheid en inspiratie uit. 

Dit dagboek moet je in stukken lezen, af en toe een paar fragmenten. In zijn foto’s zit de kracht in de details. In dit dagboek maakt hij “woordfotos”. De rijke beeldspraak laat de beelden op je netvlies verschijnen. 

Daar waar hij volop het leven vierend het dagboek afsluit is er alweer nieuwe dreiging. Op het moment van schrijven heeft Antwerpen code oranje. De Nederlanders moeten er twee weken zelf-isolatie voor overhebben om zijn foto’s te zien. Het boek levert een unieke situatie op. Boordevol woordfoto’s en echte foto’s die slechts beperkt kunnen worden gezien. Vanfleteren ten voeten uit.

Tekst: Hans Rutten

 

 

  • Berichtcategorie:Boeken
  • Bericht reacties:0 Reacties

Geef een reactie