W. Eugene Smith was door een granaat zwaar gewond geraakt tijdens de gevechten in de Pacific van de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog. 

Terug in de Verenigde Staten moest hij twee jaar herstellen van chirurgische ingrepen en rehabilitatie. Smith was een fotojournalist van legendarische intensiteit, maar in het ziekenhuis was hij in de veronderstelling om nooit meer een camera te kunnen gebruiken. Op een lentedag toen hij ’The walk to Paradise Garden’ nam, was Smith in het midden van een geestelijke crisis. Zijn vertrouwen in zijn capaciteiten als fotograaf was er niet meer want de herinneringen aan de verschrikkingen op de slagvelden stond nog brutaal in zijn geheugen gegrift. Maar dit was een ‘spirituele’ dag om met zijn vrouw en kinderen naar buiten te gaan. Hij nam zijn camera en volgde zijn kinderen toen hij deze iconische foto maakte.

Een hoogst teder moment na de verdorvenheid waar hij zolang getuige van was geweest en ook zijn eerste foto na twee jaar herstel. Na de oorlog kwam er een grote behoefte aan humanitaire fotobeelden. Het meest voor de hand liggend voorbeeld is Edward Steichen’s epos ’The Family of Man’ uit 1955 die wereldwijd negen miljoen bezoekers trok en waarvan dit beeld ook deel uitmaakte.

 

Geef een reactie