Misschien wel de meest intrigerende foto uit de geschiedenis van de beeldtaal is het ‘Penny Picture Display’ van Walker Evans.

Evans fotografeerde het bord in 1936 op een hete zomerdag in Georgia in de Verenigde Staten.

 

De foto is gemaakt van buiten naar binnen toe door een ruit van een etalage bij een lokale studiofotograaf, die zijn portretten aanprijst op een fotodisplay. Je ziet het woord ‘Studio’ staan. Dit zijn de plakletters op de ruit die hij meeneemt in zijn compositie. Als je de foto bestudeert zien we een typologische benadering van een gemeenschap van mensen die door de uitsnede uit hun portret rol zijn getild. Met deze uitsnede haalt hij het beeld uit zijn originele context en geeft het een nieuwe betekenis. ‘Penny Picture Display’ is Popart maar het was helaas 20 jaar te vroeg. De foto is in de late jaren ’30 gepubliceerd in Fortune magazine. (waar het werk van Evans voor het zgn. Farm Resettlement Administration (FSA) regelmatig in verscheen) Misschien zou het kunnen dat de jonge tieners in die tijd zoals Warhol, Rauschenberg en Lichtenstein ‘Fortune’ lazen en er door geïnspireerd zijn geraakt..

Walker Evans’ elegante kristalheldere fotografie beïnvloedde een breed scala aan fotografen zoals; Helen Levitt, Robert Frank, Diane Arbus, Lee Friedlander, Bernd en Hilla Becher en The New Topographics. Zijn boek met de schrijver James Agee; ‘Let US Now Praise Famous Men’ uit 1942 wordt dan ook als de bijbel van de moderne documentaire fotografie beschouwt.

Voor de beeldtaal is Evans in ieder geval een onmisbare schakel geweest. Berenice Abbott heeft Eugène Atget als naam groot gemaakt. Maar het was Walker Evans die Atget’s Parijse grafische straat elementen tot popart omvormde en hiermee het fundament heeft gelegd waar fotografie al sinds haar geboorte naar op zoek was. Een terechte plek binnen de Kunst met hoofdletter K.

 

Geef een reactie